و بدانيد : قرآن كتابى است كه براى هر كه در روز قيامت شفاعت كند ، شفاعتش مورد قبول است ؛ و براى هركس سعايت كند ، سعايتش پذيرفته است . چون شفيع نافذ الأمر و سخنگوى صاحب اراده است . ( شفاعتش به آنست كه : آياتش يكايك أعمال مرد عمل‌كنندهء به آن را بازگو مىكند ؛ و سعايت و مذمّتش به آنست كه : آياتش اعمال مرد متمرّد و غير عامل را روشن نموده و در پيشگاه حضرت حقّ در موقف بازپسين ، وى را مفتضح و رسوا مىسازد . ) زيرا كه در روز محشر و در موقف قيامت ، يك منادى از جانب پروردگار ندا مىدهد : « هر شخص تاجر و زارعى كه در دنيا تجارتى كرده و كشتى برداشته است ، همگى در تجارت و زراعتشان مبتلى هستند و به بليّه‌ها و عواقب وخيم امر خود گرفتارند ، مگر تاجران و زارعان قرآن كه آنها آزاد و سربلندند . » لهذا شما از پيروان و زارعان قرآن باشيد ( و با منفعت آن ، سود خود را مشخّص كنيد ) . و براى ورود در پيشگاه پروردگارتان ، از آن دلالت بجوئيد . و در مظانّ و موارد گرايش نفس و انجذاب به خواهشهاى نفسانى خود ، از اين كتاب نصيحت بخواهيد ؛ و آن را در اين هنگام رفيق شفيق و صديق امين براى سركوبى نفس امّاره و پيروى از اوامر الهيّه و فطريّه بدانيد و بدان مراجعه كنيد ! و چون جواب و نظريّه‌اش با آراء و أميال و افكار شما مساعد نبود ، نفوستان را متّهم نموده و مغشوش بدانيد ! و با نور قرآن مظانّ خطا و اشتباه را در نفوس خود مشخّص نموده ، و حكم به جرم نفس خود در مورد اين عمل بنمائيد - تا آخر خطبه . » ابن أبى الحديد پس از ايراد و شرح مختصرى از اين خطبه ، فصلى را در بيان آنچه در تعظيم و تجليل از قرآن از زبان مردم آمده است گشوده است كه ما در اينجا مقدارى از آن را مىآوريم : « از جملهء كلام أمير المؤمنين عليه السّلام در ذكر قرآن ، اينست كه ابن قتيبه در كتاب « عيون الأخبار » از آن حضرت روايت كرده است كه گفت :